فانوس
چشمهايم را بستم...اينک من بودم و او ، تنهای تنها در باديه ی فراق.چندی
بود که او را اختر خود می پنداشتم در اين ظلمت بی ستاره...فانوس را
میگويم، همدم ساعات تنهاييم را...
آسمان حيات، پر از شب بود... !تا چشم کار می کرد سياهی بود و
ظلمت... تاريکی بود جامه ی تمام دنيا...
انگار راه را گم کرده بودم و آن لحظه بود که سراپای وجودم سوسوی ستاره
وصال را گدايی می کرد و چشمانم فرياد منير مه پاره را سر داده بودند ...!
...ندايی مرا خواند ! خدايا؟! چه کسی اينجاست جز من و خودم!
مـــنــم !
فــــــــــــــــا نـــــوس...
ــ سکوتی سنگين ــ
مرا گفت: ببين چگونه جسم را فدای شعله ی دوست کرده ام !
پس مــنـــم عاشق ترين معشوق عالم ... !
از درونم صدايی برخاست که من نبودم :
به خدا که اين کلام خط بطلانی بود بر، گزيده ی نو پايم...
ابــــلـــه ! تو به ساختن می بالی ؟ حال آنکه عشق از سوختن می نالد ...
ظاهرا مامورش هستی و در عمل ارباب آن ؟
پس به نسيمی عشق بميرد و کماکان تو زنده ای ...
آنگاه تو در شرار فرقت بسوزی ولی عشق با تو نسازد !
بسته ای در کاخ دل را به رويش و آنگاه کدامين مصيبت سخت تر از آنکه
عشق تو را به کلبه ی مرگ هم راه ندهد ... ؟
پس بـــــســــوز
بـــــــــســـــوز
بسوز که اين سزای توست !
... چشمانم را گشودم
با خود گفتم : آری ، روزگاری من نيز فانوس بوده ام ...